کشمکشها و منازعات دیرینهی ساختاری در خلیج فارس از سال 1383 به بعد، شکل آشکارتری به خود گرفته و منجر به شکلگیری علائق و منافع واگرایانه میان ایران و شورای همکاری خلیج فارس شده است. از سوی دیگر، جنگ بر علیه تروریسم به رهبری آمریکا، ابتکاراتی از قبیل طرح خارومیانهی بزرگ را تقویت نموده و همزمان با افزایش انتقاد از سوی افکار عمومی نسبت به سیاستهای خارجی رژیمهای عربی، فشارهای داخلی و خارجی بر روی کشورهای عرب منطقه برای انجام اصلاحات را تشدید نموده است. در این مقاله با استفاده از روش توصیفی - تحلیلی بر روی دلایلی که ایران از سوی کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس (بحرین، کویت، عمان، قطر، عربستان سعودی و امارات متحدهی عربی) بهعنوان تهدیدی فزاینده دانسته میشود، اشاره خواهد شد. علاوه بر این به این مسأله پرداخته خواهد شد که تا چه حد منطقهگرایی در خلیج فارس فارس کاربردی و عملی است.
هرسیج، حسین، ابراهیمی‌پور، حوا و نوعی باغبان، سید مرتضی. (1393). روابط کشورهای عرب منطقهی خلیج فارس و ایران از منظر منطقهگرایی. (e203210). سیاست دفاعی، 22(88)، e203210
MLA
هرسیج، حسین، ابراهیمی‌پور، حوا، و نوعی باغبان، سید مرتضی. "روابط کشورهای عرب منطقهی خلیج فارس و ایران از منظر منطقهگرایی" .e203210 ، سیاست دفاعی، 22، 88، 1393، e203210.
HARVARD
هرسیج، حسین، ابراهیمی‌پور، حوا، و نوعی باغبان، سید مرتضی. (1393). 'روابط کشورهای عرب منطقهی خلیج فارس و ایران از منظر منطقهگرایی'، سیاست دفاعی، 22(88), e203210.
CHICAGO
هرسیج، حسین، ابراهیمی‌پور، حوا و نوعی باغبان، سید مرتضی، "روابط کشورهای عرب منطقهی خلیج فارس و ایران از منظر منطقهگرایی." سیاست دفاعی، 22 88 (1393): e203210,
VANCOUVER
هرسیج حسین، ابراهیمی‌پور حوا، نوعی باغبان سید مرتضی. روابط کشورهای عرب منطقهی خلیج فارس و ایران از منظر منطقهگرایی. سیاست دفاعی. 1393;22(88):e203210.
